Eser, kadın bedeni üzerindeki toplumsal tahakkümün simgesel bir metaforu olarak saç formunu ele alır. Yılan gibi kıvrılarak figürü çevreleyen kalın örgüler, toplumsal normların kadını nasıl kuşattığını, bunalttığını ve ehlileştirmeye çalıştığını temsil eder. Michel Foucault’nun "Uysal Bedenler" kavramı ekseninde biçimlenen bu boğucu yapıya rağmen, figürün kararlı bakışı dışsal kuşatılmışlığa karşı kırılmayan içsel direnci ve özünü koruma iradesini görünür kılar.