Genelgeçer kabullerin aksine burada çocuk imgesi, neşeli bir anlatının nesnesi değil; tekinsiz bir temsilin taşıyıcısıdır. Zamansızlaşmış ve yıpranmış bir mimari dokunun ortasında sükûnetle oturan figürün durağan duruşu, bakışındaki tedirgin edici derinlikle tezat oluşturur. Bu karşıtlık, mekan ile özne arasındaki güvenli bağı kopararak izleyicide 'bildik olanın tekinsizleşmesi' hissini uyandırır. Bize bakan gözler; hem tanıdık bir anıyı hem de bastırılmış bir yabancılığı aynı anda hissettiren tekinsiz bir eşiktir.