Potansiyel ve Paralizi, bu çalışma, Abraham Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinin zirvesinde konumlanan «kendini gerçekleştirme» kavramını, ulaşılması gereken ideal bir hedeften ziyade, özneyi kendi potansiyeli altında ezen varoluşsal bir kriz alanı olarak yeniden yorumlar. Eserde iki keman yayının oluşturduğu ve Maslow’un piramidine görsel bir atıfta bulunan üçgenimsi kompozisyon; zirveye duyulan fakat asla tatmin edilemeyen melankolik bir arzunun belgesidir.​Kompozisyonun dikey ekseninde duran, gergin ve işlevli yay; toplumsal ve ailesel bellekten miras kalan «ideal benlik» kurgusunu ve dış gözlemcinin özneye atfettiği «yapabilirlik» kapasitesini temsil eder. Ancak bu potansiyelin üzerini kapatan, gevşemiş ve işlevsiz diğer yay; öznenin içselleştirdiği derin «yetersizlik» inancının ve eylemsizlik (paralizi) halinin somut bir tezahürüdür.​İşlevsiz olanın (kaygı), işlevli olanın (potansiyel) üzerini örterek onu baskılaması; geçmiş deneyimlerin tortuları ve geleceğe dair kuruntuların, eyleme geçme iradesini nasıl sakatladığını gösterir. İdeal ile gerçeklik arasındaki kapatılamayan bu mesafe ve «ontolojik çatışma», eserde birbirini kilitleyen bu iki form üzerinden okunur. Çalışma, inançsızlığı, tamamlanamama halini ve sürekli ertelenen bir oluş sürecini; bitmemiş, yarım kalmış ve kendi kendini engelleyen bir inşa olarak izleyiciye sunar.