Bu çalışmada insan ile hayvan arasındaki sessiz yakınlıktan yola çıkarak, geçmiş ile gelecek arasındaki bağı düşünüyorum. Anne atın yanında duran figür ve onun hemen önünde yer alan tay, benim için yalnızca aynı sahneyi paylaşan üç figür değil; birbirinden deneyim alan ve birbirine bir şey bırakan üç ayrı zamanı temsil ediyor. Anne atın taşıdığı deneyim, insan figürü aracılığıyla bugüne ulaşırken, tayın bakışı henüz içinde olmadığı yarış pistine yöneliyor. Bu bakış, onun gelecekte üstleneceği role doğru ilk adımı gibi geliyor bana. Yarış pistini doğrudan merkeze almak yerine uzağa yerleştirmemin nedeni de bu. Burada beni asıl ilgilendiren yarışın kendisi değil, yarış başlamadan önceki o kısa bekleyiş. Bir şeyin henüz gerçekleşmemiş olması, fakat artık yaklaşmakta olduğunu bilmek. Atların bedenleriyle insan figürünü aynı alan içerisinde birbirine yaklaştırarak, insan ve hayvan arasındaki ilişkiyi yalnızca bakım ve sorumluluk üzerinden değil; alışkanlık, güven ve deneyimin aktarımı üzerinden ele alıyorum.